نشود فاش کسی انچه میان من و تست

تا اشارات نظر نامه رسان من و تست

گوش کن با لب خاموش سخن میگویم

پاسخم گو به نگاهی که زبان من و تست

روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندید

حالیا چشم جهانی نگران من و تست

گرچه در خلوت راز دل ما کس نرسد

همه جا زمزمه ی عشق نهان من و تست

گو بهار دل و جان باش و خزان باش ار نه

ای بسا باغ و بهاران که خزان من و تست

این همه قصه ی فردوس و تمنای بهشت

گفت وگوئی و خیالی ز جهان من و تست

نقش ما گو ننگارند به دیباچه ی عقل

هر کجا نامه ی عشق است نشان من و تست

سایه زاتشکده ی ماست فروغ مه و مهر

وه از این اتش روشن که به جان من و تست

 

 

 

رو سر بنه به بالین

                 تنها مرا رها کن

                       ترک من خراب شب گرد مبتلا کن

ماییم و موج سودا

شب تا به روز تنها

خواهی بیا ببخشا

                      خواهی برو جفا کن

از من گریز تا تو

هم در بلا نیفتی

بگزین ره سلامت

                     ترک ره بلا کن

ماییم و آب دیده در کنج غم خزیده

بر آب دیده ما

                  صد جای آسیا کن

خیره کشیست ما را

دارد دلی چو خارا

بکشد کسش نگوید

                   تدبیر خونبها کن

بر شاه خوب رویان

واجب وفا نباشد

ای زرد روی عاشق

تو صبر کن

                   وفا کن

دردیست غیر مردن

کان را دوا نباشد

پس من چگونه گویم

کین درد را

                 دوا کن

در خواب دوش پیری

در کوی عشق دیدم

با دست اشارتم کرد

که عزم سوی

                 ما کن

گر اژدهاست بر ره

عشقست چون زمرد

از برق این زمرد

هین  دفع اژدها کن